วันนี้ช่างเงียบเหงาเศร้าจริงหนอ
ผู้คนยังรอคอยพวกกูหรือ
ใครก็ได้ช่วยบอกเขาว่ากูคือ
หนอนหนังสือตอนใกล้สอบเท่านั้นเอง
อย่าได้ถามถึงนิสิตนักศึกษา
กูไม่มีคุณค่าที่กล้าเก่ง
วันหนึ่งหนึ่งกูร้องรำและทำเพลง
แหละบรรเลงเรื่องรักสลักอุรา
บอกเขานะว่าพวกกูไม่เอาไหน
กูไม่ใช่นิสิตนักศึกษา
กูไม่เคยคิดคำนึงถึงประชา
กูไม่ใช่ขี้ข้าประชาชน
บอกเขานะว่าถ้ากูจบเมื่อไหร่
กูจะต้องเป็นใหญ่ในทุกหน
กูจะต้องเป็นนายทุกของทุกคน
กูจะต้องสร้างตนบทความตาย
บอกพวกเขาเท่านี้ก็พอนะ
บอก บอกนะว่าอย่าหวังสิ่งทั้งหลาย
มันผันแปรเปลี่ยนปรับและกลับกลาย
ความฉิบหายเห็นได้อย่างไม่ห่างตัว
ไม่มีมันสมองของชาติหรอก
มีแต่คนกลิ้งกลอกและเกลือกกลั้ว
มีแต่คนมันส์เมาและมืดมัว
มีแต่สิ่งช้าชั่วให้ชื่นชม
ประชาเอ๋ยฝันไปเถิดฟ้าสีทอง
มันไม่ผ่องอำไพให้สุขสม
ปัญญาชนะละลายลับกับสายลม
คงเหลือความขื่นขมให้ชมใจ
เฮ้ยเฮ้ย มาซิโว้ยนักศึกษา
เอาศรัทธามาสร้างสังคมใหม่
อุดมธรรมที่เจ้าฝันอันยาวใกล
ประชาชนจะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน
เฮ้ยเฮ้ยไม่ใช่..........
กูเว้ย....ต้องเป็นใหญ่ในแผ่นดิน

เหน็บได้เจ็บดี

คำบางคำ ก็เหมาะ กับป็ญญาชนมากถึงมันจะไม่ใช่สิ่งที่ป็ญญาชนควรพูดก็ตาม

โพสต์ให้แน